787 Dreamtour »   Zbiera się ekipa na 787 Dreamtour   

Strona 47 z 52 PierwszyPierwszy ... 37 45 46 47 48 49 ... OstatniOstatni
Pokaż wyniki od 921 do 940 z 1028
Like Tree721Likes

Wątek: Konflikt syryjski - działania lotnicze

  1. #921

    Dołączył
    Jan 2010

    Domyślnie


    Polecamy

    Pierwsza trampolina T-1 została zaprojektowana przez Newskie Biuro Konstrukcyjne z Leningradu (to samo, które projektowało lotniskowiec) i zbudowana przez stocznię w Nikołajewie. Miała ona, w pierwszym wariancie, wysokość 5,0 m, długość 60 m, szerokość 30 m i kąt podniesienia 8,5°.

    W 1984 r. zakończono budowę kolejnej trampoliny T-2, mającej wysokość 5,6 m, długość 53,5 m, szerokość 17,5 m oraz kąt pod_niesienia 14,3° - czyli dokładnie odpowiadającej kształtem zakończeniu pokładu lotniskowca Admirał Kuzniecow.
    Pierwszy start z tej trampoliny wykonał 25 września 1984 r. Mikołaj Sadowników na samolocie T10-25, później latał 9-18 i inne znane nam już samoloty (w tym również MiG-27).

    Stanowisko Nitka w Sakach stanowi dokładny imitator pokładu lotniskowca, nie tylko trampoliny i lin hamujących. Testowano na nim także różne systemy automatycznego lądowania. Optyczno-laserowy system Łuna-3 ostrzega pilota światłami różnego koloru o zejściu z optymalnej trajek_=torii podejścia do lądowania.
    Drugim systemem podobnego przeznaczenia jest system radiotechniczny Rezystor-K42. W 1987 r. w Sakach po raz pierwszy wykonano całkowicie automatyczne lądowanie, w tym samym roku wykonano też pierwsze lądowanie nocne, z wykorzystaniem systemu Łuna-3.

    Próby na Nitce pokazały, że samoloty myśliwskie obecnej generacji, których ciąg silników przekracza ciężar samolotu, bez trudu startują z trampoliny po niewielkim rozbiegu. Na ich pod_stawie opracowano rekomendacje dla konstruktorów samolotów, na przykład w Su-27K wprowadzono przednie usterzenie. Przednie usterzenie było początkowo sposobem na zmniejszenie kąta natarcia samolotu podczas startu i lądowania. Jego analizy rozpoczęto w zespole Suchoja jeszcze w 1977 r. Bardzo długo trwały badania różnych wariantów w tunelach aerodynamicznych, ostateczny kształt opracowano w 1982 r.

    W maju 1985 r. Wiktor Pugaczow oblatał samo_lot eksperymentalny T10-24, będący modyfikacją seryjnego Su-27 z dodatkowym przednim usterzeniem poziomym. Próby pokazały wiele zalet takiego rozwiązania, wobec czego przyjęto je nie tylko na Su-27K, ale także na innych modyfikacjach Su-27. Wir odchodzący z końca przedniego usterzenia poprawił opływ skrzydła, a tym samym stateczność poprzeczną przy dużych kątach natarcia; zwiększył się również współczynnik siły nośnej.

    Makieta prototypu Su-27K, T-10KMT:


    Źródło: ĘĐŰËÜß ÍŔÄ ĎŔËÓÁÎÉ / Ŕâčŕöč˙ č ęîńěîíŕâňčęŕ 2008 11

    Mechanizacja skrzydła:

    Źródło: ĘĐŰËÜß ÍŔÄ ĎŔËÓÁÎÉ / Ŕâčŕöč˙ č ęîńěîíŕâňčęŕ 2008 11

    Szkolna prototypowa wersja Su-27K, T-10-U2:

    Źródło: ĘĐŰËÜß ÍŔÄ ĎŔËÓÁÎÉ / Ŕâčŕöč˙ č ęîńěîíŕâňčęŕ 2008 11

    Start z starej trampoliny w bazie NIKITA wczesnego prototypu Su-27K:

    Żródło: MILAVIA Aircraft - Sukhoi Su-27 Flanker Historical Events & Key Dates

    Lądowanie:

    Źródlo: Prototype of Su-27 and whole Flanker family – T-10 Flanker A – ★ Su-27 Flanker ★

  2. #922

    Dołączył
    Jan 2010

    Domyślnie

    Największa część prób prowadzona była na samolocie T-10 K-2 (T-10-39) z numerem bocznym 39 oblatanym 22 grudnia 1987 r.


    Źródło: Đ_еестр Ху-33

    Pierwsze lądowanie Su-27K na pokładzie okrętu wykonał l listopada 1989 r. Wiktor Pugaczow na samolocie T-10-39. Najpierw prze_leciał na niewielkiej wysokości nad pokładem, w drugim przelocie lekko tylko dotknął go kołami, a w trzecim zajściu wylądował. Po nim, tego samego dnia wylądowały samoloty M1G-29K.

    W czasie pierwszego startu z pokładu lotniskowca Su-27K miał masę 24 000 kg, zaś okręt płynął z prędkością 7 węzłów (13 km/h).

    Jednym z ciekawszych prototypów Su-27K/Su-33 jest prototyp dwumiejscowej wersji Su-27KUB-1. Samolot powstał jako jednomiejscowy prototyp Su-27K (T-10К-4 Nr 59).


    Źródło: Đ_еестр Ху-33

    W latach 1995 -1999 samolot przebudowano na wersję dwumiejscowa z rozwiązaniem takim jak obecnie w Su-34 i oznaczono T-10 KUB-1.


    Źródło: Đ_еестр Ху-33
    QbaqBA likes this.

  3. #923

    Dołączył
    Jan 2010

    Domyślnie

    I T-10 KUB-1 na pokładzie Kuzniecowa







    Źródło: Журнал «Авиация и космонавтика» - Авиация и космонавтика 2009 03 | Либрусек

    Prototyp Su-27KUB początkowo latał bez malowania, a wiosną 2001 r. otrzymał numer boczny 21.

    Publicznie po raz pierwszy został pokazany w sierpniu 1999 r. na wystawie MAKS w Żukowskim, ale tylko w locie; do obejrzenia z bliska był dostępny dwa lata później, w sierpniu 2001 r. We wrześniu 1999 r. w Sakach lot zapoznawczy na Su-27KUB wykonał pilot indyjski.

    Zmiany wprowadzone w płatowcu Su-27 KUB w porównaniu do Su-33 są na tyle znaczące, że można go uznać za nowy samolot. Zupełnie nowa jest przednia część kadłuba, w której umieszczono kabinę pilotów z miejsca_mi obok siebie.

    Kabina jest nieotwierana, pilo_ci wchodzą do niej przez luk w komorze podwozia przedniego. Kształt kadłuba jest na razie prowizoryczny, co wynika z faktu, że nowa część przędna została „doklejona” do kadłuba istniejącego Su-33. Kolejne egzemplarze miały mieć płynny wyprostowany grzbiet.

    Skrzydło ma rozpiętość większą o 1,2 m i powierzchnię większą o 3,5 m2. Większą powierzchnię i zmieniony kształt ma także przednie i tylne usterzenie, płetwy koło silników i stery kierunku.
    Osie składania skrzydła podczas hangarowania zostały przesunięte około 1,5 m na zewnątrz, dochodząc do rozpiętości usterzenia poziomego, które w KUB jest nieskładane.

    Dzięki większemu użyciu materia_łów kompozytowych i innym oszczędnościom masę własną samolotu utrzymano na tym samym poziomie, co w jednomiejscowym Su-33.

    Pierwszym, ale nie najważniejszym przeznaczeniem Su-27KUB jest szkolenie pilotów lotnictwa pokładowego.
    Brak samolotu szkolnego (trudno za taki uznać Su-25UTG) mocno ograniczał możliwości przygotowania pilotów. Su-27KUB jest jednak przede wszystkim wielozadaniowym myśliwcem przeznaczonym zarówno do misji „powietrze-powietrze”, jak i do zwalczania celów nawodnych i naziemnych. Su-27KUB początkowo latał z makietą radaru. W 2001 r. założono nań radar Fazotron N031 Żuk-MS.

    Samolot przechodził próby nad Morzem Czarnym śledząc cele nawodne. W 2002 r. Zuk-MS zamieniono na kolejny radar Żuk-MF , będący jego odmianą z anteną ze ska_nowaniem elektronicznym.

    Założenie nowoczesnego wielozadaniowego radaru świadczy o tym, że Su-27KUB jest zdolny zabrać spory arsenał uzbrojenia kierowanego „powietrze-powie_trze” i „powietrze-powierzchnia”. W 2002 r. na Su-27KUB założono silniki AL-31FP z ruchomymi dyszami.

    Na 12 wysięgnikach pod skrzydłami i kadłubem możliwe jest podwieszenie dowolne_go typu nowoczesnej rosyjskiej rakiety „powietrze-powietrze” (główny typ to R-77M) i taktycznej rakiety „powietrze-ziemia”, w tym rakiet przeciwokrętowych Ch-31A/AD i Ch-35U.

    Prawdopodobnie miał być docelowo zaadaptowany do zabierania większych rakiet przeciwokrętowych jak Onyks (Jachont) i Moskit.

    Stałe uzbrojenie to standardowe dział_ko 30 mm GSz-30-1.


    Źródło:https://su27flankerfamily.wordpress....27kub-su-33ub/

    Program samolotu Su-27KUB zawieszono, podobno prototyp istniejt gdzieś w krzakach.

  4. #924

    Dołączył
    Jan 2010

    Domyślnie

    W porównaniu z Su-27, samolot pokładowy Su-27K otrzymał w latach 90:

    - Hak do zaczepiania liny hamującej

    - Wzmocnione podwozie o dużym skoku amortyzatorów i zdwojonymi kołami przednimi

    - Przednie usterzenie poziome.

    Zmieniono mechanizację tylnej krawędzi skrzydła, rozciągając ją na całą rozpiętość (silą nośna podczas lądowania zwiększyła się dzięki temu o 50%). Powiększono powierzchnię klap przednich.

    Znacznie krótsze niż w samolotach lądowych jest belka ogonowa wystająca z tyłu między silnikami (W niektórych wersjach Su-27 montuje się tam radiolokator kontroli tylnej sfery który mógł naprowadzać R-73 na cele z tyłu samolotu - nie wiem czy to jest nadal stosowane, najczęściej słyszałem o Kopio.)


    Źródło: Ńó-27Ę (Ńó-33) ť Ěĺćđĺăčîíŕëüíŕ˙ îáůĺńňâĺííŕ˙ îđăŕíčçŕöč˙ âĺňĺđŕíîâ ďîäđŕçäĺëĺíčé ńďĺöčŕëüíîăî íŕçíŕ÷ĺíč˙ "Âűěďĺë-Â"

    Dla zmniejszenia rozmiarów samolotu podczas bazowania w hangarze okrętu składane są następujące elementy:

    - Zakończenia skrzydeł

    - Usterzenie poziome

    - Osłona radaru (pod_nosi się do góry)

    - Belka ogonowa.

    Jednym z ważniejszych parametrów taktycznych jest liczba samolotów zabieranych na pokład okrętu, dlatego konstruktorzy z zespołu Suchoja szukali każdego sposobu na zmniejszenie rozmiarów swojego samolotu podczas przechowywania go w hangarze Kuzniecowa..


    Źródło: ĐĄ какиП вооружением Đ_оссия отправит свОК единственный авианосец в Сирию ÂŤ TodaysMilitary. Информатор Đž военных действиях

    Samolot Su-27K jest standardowo wyposażony w instalację do tankowania w powietrzu, a także może przenosić pod kadłubem zunifikowany zasobnik UPAZ-A, służący do tanko_wania innych samolotów.

    Warunki startu mogą nie pozwolić mu zabrać pełnego ładunku. Wtedy samolot startuje z pełnym zapasem uzbrojenia i niepełnymi zbiornikami paliwa, a pełne tankowanie następuje dopiero w powietrzu.

    W związku z założeniem odbiornika paliwa, na Su-27K i na innych wersjach Su-27 wyposażonych w urządzenia do tankowania w powietrzu stacja optoelektroniczna jest przeniesiona na prawy bok wiatrochronu, w zwykłych samolotach Su-27 jest umieszczona centralnie.
    System kierowania uzbrojeniem jest nieznacznie zmodyfikowany w porównaniu z systemem lądowego Su-27.

    Zarówno w radarze, jak i w kompleksie optoelektronicznym dodano algorytmy specyficzne dla działań nad morzem.

    Zestaw uzbrojenia nie zmienił się, za wyjątkiem liczby punktów podwieszenia uzbrojenia zwiększonej z 10 do 12. Znacznie większe zmiany zaszły w systemach nawigacji, zapewniających działania nad powierzchnią bez punktów orientacyjnych oraz bezpieczny powrót na okręt. System radionawigacji taktycznej A-317 z Su-27 został zastąpiony na Su-27K przez samolotową część morskiego systemu Rezystor-KA2.

    W 1989 r. w zakładzie w Komsomolsku nad Amurem zbudowano pierwszy przedseryjny Su-27K 01-01, który przeznaczono do prób statycznych. Pierwszy latający egzemplarz wyprodukowany w Komsomolsku to samolot 02-01, inaczej T10K-3, który został oblatany 17 lute_go 1990 r. przez Igora Wotincewa. W ciągu 1990 r. powstało łącznie 7 samolotów serii 2 i 3, od T10K-3 do T10K-9, i wszystkie je skiero_wano do prób.

    Pierwszą informację do prasy o istnieniu pokładowej wersji Su-27 podał wiosną 1988 r. amerykański admirał William O. Studeman.
    Pierwsza publiczna prezentacja Su-27K miała miejsce w Żukowskim 18 sierpnia 1991 r. Pilot doświadczalny Wiktor Pugaczow zademonstrował pokaz akrobacji, a następnie powolny przelot z wypuszczonym podwoziem oraz hakiem do hamowania na pokładzie lotniskowca.

    Na ziemi samolot pokazano najpierw przywódcom Wspólnoty Niepodległych Państw w lutym 1992 r. w Maczuliszczach, a szerokiej publiczności - 11 kwietnia 1992 r. w Kubince.

    9 maja 1995 r. podczas parady na 50. lecie zwycięstwa nad Niemcami zaprezentowano piątkę seryjnych Su-27K w locie.

    Źródło:http://www.hudi.republika.pl/Su-33.htm

    Możliwości uzbrojenia samolotu Su-33 lata 90:

  5. #925

    Dołączył
    Jan 2010

    Domyślnie

    Urządzenie do tankowania w locie UPAZ-A

    Przód zasobnika


    Tył


    Źródło: Sukhoi Su-33 and Su-33UB Flanker D / Shenyang J-15 Flanker D

    Pytanie jakie nasuwa się do głowy w związku z stratą MiGa-29 z Kuzniecowa z powodu braku paliwa, to czemu nie próbowano zatankować samolotów MiG-29 z Su-33 na dolot do bazy na lądzie za pomocą takiego urządzenia? Czy są one jeszcze w użyciu?

    A może po prostu zabrakło procedur postępowania w takiej sytuacji?

    "Jak donosi gazeta.ru, wypadek myśliwca MiG-29KUBR (według innych źródeł MiG-29KR) był efektem, jak to zwykle w lotnictwie bywa, nieszczęśliwego splotu kilku zdarzeń.
    Wszystko zaczęło do zerwania jednej z lin hamujących, rozciągniętych w poprzek pokładu lotniczego okrętu.

    Wiadomo też, że we wrześniu 2005 na pokładzie Kuzniecowa miało miejsce analogiczne zdarzenie z udziałem Su-33, którego prędkość lądowania wynosi 240 km/h, czyli 10 km/h mniej niż dla MiGa-29, ale ma on o wiele większą masę, niż MiG-29.

    Układ hamowania zamontowany na pokładzie Admirała Kuzniecowa nosi nazwę Swietłana-2 i składa się z 4 lin hamujących, które podczas lądowania samolotów unoszą się 12 cm ponad powierzchnię pokładu. Pierwsza lina znajduje się w odległości 46 m od krawędzi pokładu, a kolejne są zamontowane co 12 m. Pilot wykonujący lądowanie musi zaczepić wypuszczanym hakiem, zabudowanym pod ogonową częścią samolotu, o 2. lub (najlepiej) 3. linę.13 listopada z pokładu Admirała Kuzniecowa wystartowały 3 myśliwce MiG-29KR/KUBR.

    Po wykonaniu zadania w pobliżu wybrzeży Syrii rozpoczęły podejście do lądowania, kolejno, w odstępach co 3-4 min. Pierwszy samolot wylądował bez problemu.
    Lądowanie drugiego także początkowo przebiegało pomyślnie – pilot zaczepił hakiem 2. linę hamującą. Jednak lina zerwała się. Na szczęście hak trafił na 4. linę (rezerwową), dzięki czemu MiG-29 wytracił prędkość i zakończył lądowanie.

    Niestety, zerwana 2. lina splątała się z 3. liną, co uniemożliwiło dalsze lądowania na pokładzie Kuzniecowa. W tej sytuacji pilot trzeciego MiGa-29, dowódca służby bezpieczeństwa lotów Floty Północnej, otrzymał rozkaz odejścia na drugi krąg i oczekiwania w pobliżu lotniskowca do czasu zakończenia naprawy lin hamujących. Jednak tuż po znalezieniu się w strefie oczekiwania okazało się, że obydwa silniki samolotu przestały działać, z powodu przerwania dopływu paliwa. Pilot katapultował się i wyszedł ze zdarzenia bez szwanku (Rozbił się MiG-29KUBR, 2016-11-14).

    Informatorzy gazety.ru twierdzą, że wysyłanie do działań bojowych samolotów MiG-29KR/KUBR było błędem, ponieważ wciąż jeszcze przechodzą one próby operacyjne, które mają zakończyć się w 2018 i nie są jeszcze w pełni zintegrowane z Admirałem Kuzniecowem. Natomiast najwyżsi dowódcy Sił Zbrojnych FR chcieli za wszelką cenę wypróbować je w rzeczywistych warunkach bojowych.Producent samolotu, przedsiębiorstwo RSK MiG odmówiło komentarza w sprawie wypadku, tłumacząc, że samolot był własnością MO FR i tylko resort obrony i WMF mogą wypowiadać się na ten temat. Zdarzenie bada specjalna komisja."

    Źródło: http://www.altair.com.pl/news/view?n...0930&q=mig-29K

    I samoloty Su-33 w bazie lądowej w Syrii :


  6. #926

    Dołączył
    Jan 2010

    Domyślnie


    Źródło: Porady Lock-On


    Źródlo: http://www.airwar.ru

    System uzbrojenia Su-33 pierwszych serii 1990:

    1. Działko GSz-301 kalibru 30mm (9A-4071K.), umieszczone w prawym napływie skrzydła. Zapas amunicji wynosi 150 sztuk. Przed wylotem działka, na górnej części napływu skrzydła założono długą prostokątną stalową osłonę.

    2. Uzbrojenie podwieszane jest na:

    - Dziesięciu węzłach w pierwszej serii produkcyjnej Su-33

    - Dwunastu węzłach w drugiej serii produkcyjnej (ostatnich 12 Su-33)

    Łączna maksymalna masa uzbrojenia wynosi 4000 kg. Podstawowym uzbrojeniem samolotu są:

    - R-27R1

    - R-27T

    - R-27RE

    - R-27TE

    -R-27ME

    - R-73

    W typowym wariancie uzbrojenia Su-27 zabiera sześć ra_kiet R-27 oraz cztery R-73.

    Su-33 to typowa maszyna przewagi powietrznej – myśliwiec - nie jest przystosowany do zabierania uzbrojenia kierowanego powietrze-ziemia: do zwalczania celów naziemnych może stosować jedynie systemy niekierowane: bomby i typowe rakiety niekierowane.


    Źródło: The take-off aircraft carriers. [Archive] - Key Publishing Ltd Aviation Forums

    Po rozszerzeniu wachlarzu uzbrojenia – pierwsza modernizacja do standardu Su-33M 2002


    Źródlo: http://www.airwar.ru

    Od 2002 roku Korporacja Suchoj wykonuje naprawy i modernizacji samolotów do poziomu Su-33M. Zmodernizowano 19 Su-33. Od października 2010 roku "Suchoj" przeprowadzone na ziemi iw locie testy zmodernizowanych Su-33
    Istniejące plany modernizacji samolotu do poziomu Su-33M do rozszerzania możliwości samolotu w wykonywaniu zadań rozpoznawczych, kierowania i niszczenia celów na ziemi oraz morskich.

    Modernizacji ulega zespół napędowy czyli następuje modernizacja silników lub zastąpienie ich nowym AL-31F-M1. Wykonano montaż nawigacji satelitarnej GPS / GLONASS, instalacja systemu precyzyjnego bombardowania SVP-24 [9], instalacja stacji Ostrzeżenie przy naświetlaniu L-150.

    Po modernizacji systemu uzbrojenia Su-27K/Su-33 przeznaczony jest nie tylko do obrony powietrznej zgrupowań okrętów, ale również jako samolot uderzeniowy. Zachował on system uzbrojenia wyjściowe_go Su-27 z dodaną możliwością zabierania uzbrojenia przeciwokrętowego:

    - Ch-31

    - Moskit

    Ch-31 są przenoszone na węzłach podskrzydłowych, Moskit jest podwieszany pomiędzy silnikami. Nie jest jasne czy samoloty pierwszej serii są zunifikowane pod względem uzbrojenia poiwetrze-powierzchnia z samolotami pierwszej serii i na ile nastąpiła unifikacja obu serii w ramach remontów, doposażeń i modernizacji. Prawdopodobnie rozszerzono asortyment uzbrojenia pow-pow o pociski R-77. Jest to standard w wypadku modernizacji kompleksów radiolokacyjnych WWS Rosji.


    Źródło: Russian Naval Aviation: News - Page 12

    Su-33 nr. 79 – widac tablet nawigacyjny systemu A-737 GPS/Glonas
    Na powyższym forum zwrócono uwagę na zmianę obudowy wyświetlacza MDF stacji radiolokacyjnej:

    Stara obudowa:



    Po modernizacji:


    Źródło: Russian Naval Aviation: News - Page 12

    Jedna z maszyn w ramach prac nad nową modernizacją samolotów Su-33M – Su-33 Nr. 88 - otrzymała system SWP-24 „Gefest” (СВП-24 ŤГефестť) umożliwiający wykorzystywanie broni precyzyjnej tożsamej z Su-24MK. Planowane jest, lub się już odbywa wyposażenie pozostałych maszyn w ten system.


    Źródło: https://topwar.ru/100203-palubnye-fl...y-li-mery.html

  7. #927

    Dołączył
    Jan 2010

    Domyślnie

    Parametry maszyn wyposażonych pierwszej serii - dane dla dwóch silników AL-31F 1990:

    Maksymalna masa w locie to 33 000 kg (Po dotankowaniu w powietrzu)

    Maksymalna masa startowa 29 940 kg

    Maksymalna masa uzbrojenia 6500 kg.

    Prędkość maksymalna 2300 km/h

    Prędkość maksymalna nad ziemią 1400 km/h

    Prędkość podejścia do lądowania 240 km/h

    Dopuszczalne przeciążenie eksploatacyjne 9,0.

    Pułap praktyczny 17 000 m

    Zasięg maksymalny bez tankowania w powietrzu 3000 km

    Lądowanie może być wykonywane w zakresie całkowicie automatycznym, komendowym lub ręcznym. Samolot Su-27K/Su-33 otrzymał aparaturę nawigacyjną współpracującą z radiolatarniami rozmieszczonymi na okręcie.

    Na pokładzie lotniskowca znajdują się trzy stanowiska startowe ze specjalnymi zaczepami utrzymującymi samolot oraz deflektorami gazów wylotowych.
    Samolot jest wyczepiany po osiągnięciu przez silniki specjalne_go zakresu nadzwyczajnego. Długość najkrótszej z dróg startowych na pokładzie wynosi 105 m, najdłuższej— 195 m (wykorzystywana jest przy starcie z maksymalną masą lub w warunkach tropikalnych).

    Silnik
    AL-31F

    AL-31F to dwuwałowy silnik dwu przepływowy o stopniu dwuprzepływowości 0.6.

    Silnik ma konstrukcję modułową, dzięki cze_mu znaczną część usterek można usunąć na miejscu, w jednostce wojskowej (np. w roku 1988 w jednostkach naprawiono 85% uszkodzeń wywołanych dostaniem się do silnika ciała obcego oraz 1/3 pozostałych).

    Sprężarka niskiego ciśnienia jest czterostopniowa, sprężarka wysokiego ciśnienia dziewięciostopniowa, obie turbiny są jednostopniowe.

    Dysze wylotowe silników są wielosegmentowe, zbieżno-rozbieżne z regulowaną powierzchnią przekroju. Łopatki turbin mają układ wewnętrznego chłodzenia powietrzem, dzięki czemu nie tracą one sztywności, choć temperatura opływających je gazów o 100°C przewyższa temperaturę topnienia stopu, z którego są wykonane. Agregaty silnika umieszczone są nad nim. Regulacja dopływu paliwa elektroniczna. Wymiany silnika na samolocie można dokonać bez rozłączania kadłuba, wysuwając silnik do dołu i do tyłu (w tym celu dwie końcowe wręgi każdej gondoli silnikowej są rozkładane); prawy i lewy silnik są zamienne.

    Ciąg maksymalny z dopalaniem silnika AL-31F równy jest 122,58 kN (12 500 kG), zaś bez dopalania 74,53 kN (7600 kG). Wydatek powietrza wynosi 112 kg/s, stopień sprężenia 23, zaś temperatura gazów przed turbiną 1665 K. Jednostkowe zużycie paliwa wynosi 0,068 kg/Nh podczas pracy w zakresie maksymalnym bez dopalania oraz 0,200 kg/Nh z dopalaniem.
    Masa sucha silnika wynosi 1530 kg, długość 4945 mm, średnica wlotu 910 mm, zaś średnica maksymalna 1277 mm. AL-31F jest pierwszym rosyjskim silnikiem remontowanym według bieżącego stanu technicznego, a nie czasu pracy. Wymagało to zastosowania nowych metod diagnozowania sprzętu.

    Informacje na temat żywotności silnika są rozbieżne.

    Pierwsze informacje prasowe informowały o bardzo długim okresie między-naprawczym, obecnie podawane liczby są na poziomie innych rosyjskich silników lotniczych, lub nawet niższym (wiąże się to zapewne z faktem, że dla silnika AL-31F wybrano skrajne parametry pracy, na granicy wytrzymałości materiałów).

    Według informacji biura konstruktorskiego im. Lulki, czas do pierwszego remontu silnika wynosi 500-600 godzin.

    Według informacji pracowników zakładu produkcyjnego w Ufie, gwarantowany czas pracy do pierwszego remontu wynosi 300 godzin, według stanu technicznego silnika można go przedłużyć do 500 godzin, zaś całkowity czas eksploatacji (z dwoma remontami) wynosi 700 godzin lotu (dla przykładu, całkowity czas pracy starszego silnika R-195, użytkowanego w samolocie szturmowym Su-25, wynosi 2000 godzin).

    Z kolei według informacji zakładu w Irkucku (producent Su-27UB), maksymalna żywotność silnika wynosi 3000 h.

    Wloty powietrza do silników mają trzy stopnie hamowania. Pierwszym stopniem jest górna krawędź natarcia wlotu. Dalej na wewnętrznej górnej ścianie wlotu umieszczono klin składający się z dwóch ruchomych segmentów.
    Przedni segment jest drugim i trzecim stopniem klina hamowania, tylny segment stanowi górną ruchomą ściankę dyfuzora wlotowego. Między dwoma segmentami klina znajduje się szczelina o zmiennej powierzchni, służąca do odsysania warstwy przyściennej z regulacji wlotu powietrza; dla tego samego celu trzeci stopień klina jest perforowany. Odsysane powietrze wyrzucane jest na zewnątrz przez żaluzje na bocznych ścianach wlotu oraz przez otwory na górnej ścianie.

    Na dolnej ścianie każdego wlotu znajdują się żaluzyjne klapy dodatkowego uchwytu powietrza (klapki startowe). Są one potrzebne dla doprowadzenia do silników odpowiedniej masy powietrza na ziemi i w czasie startu, gdy niewielka prędkość poruszania się samo_lotu nie zapewnia jeszcze niezbędnego naporu powietrza. Wloty powietrza do silników są zabezpieczone przed zasysaniem zanieczyszczeń w czasie startu i lądowania przez siatki (po wystartowaniu siatki te są chowane w spodniej części wlotu).

    W Su-27K/Su-33 prawdopodobnie zrezygnowano z tego rozwiązania – siatki ze względu na stałe bazowanie na okręcie, a nie lotniskach frontowych

    Źródło: SUCHOJ SU-27, SU-30, Su-33, Su-35

    W ramach nowej modernizacji rozpatruje się montaż silników AL 31FM2 który nie wymaga zmian konstrukcyjnych płatowca lub AL-41F1S z sterowaniem wektorem ciągu ale to wymaga przebudowy gondoli silników Su-33M.

    Źródlo: https://topwar.ru/100203-palubnye-fl...y-li-mery.html

  8. #928

    Dołączył
    Jan 2010

    Domyślnie

    Aktywny system uzbrojenia Su-27K/ Su-33 1990

    Radiolokacyjny system celowniczy RŁPK-27 (Radiolokacyjny kompleks celowniczy) zapewnia:

    - Wykrycie celów powietrznych,

    - Określenie ich przynależności państwowej,

    - Przechwycenie i automatyczne naprowadzenie samolotu na wybrany cel

    System RŁPK-27 wypracowuje komendy niezbędne do zastosowania rakiet kierowanych pow-pow dużego zasięgu R-27ME, R-27RE i R-27TE (Specjalnie opracowanych dla systemu uzbrojenia Su-27 – podstawowa różnica to zapas paliwa co wiąże się z większa sekcją napędu rakiety – o około 30%), średniego R-27R/R-27R1 i małego zasięgu R-73 z dowolnego położenia, także w warunkach użycia przez przeciwnika zakłóceń pasywnych i aktywnych.

    Niestety nie jestem pewien co do sposobów naprowadzania R-27T/R-21T1.

    Impulsowa doplerowska stacja radiolokacyjna N-001 A/7/ECZ umożliwia śledzenie celów lecących na tle ziemi.
    Średnica anteny radaru wynosi około 1 m, zasięg poszukiwania celu w przedniej półsferze wynosi ok. 240 km, a zasięg celowania — 170 km. Radar może śledzić jednocześnie do 10 celów, a następnie automatycznie przechwytuje najniebezpieczniejszy z nich (za najbardziej niebezpieczny cel system uznaje ten, do którego czas zbliżania się jest najmniejszy).

    Słabością stacji radiolokacyjnej Su-27 jest możliwość naprowadzania rakiet tylko na dwa cele jednocześnie. Dla zwiększenia pewności wykrycia celu w trakcie pracy stacja zmienia częstotliwość powtarzania sygnałów zgodnie z założonym programem.

    Pracą systemu RŁPK-27 steruje cyfrowy komputer pokładowy CWM-80.

    Pasywny system uzbrojenia Su-27K/ Su-33 1990

    Ponizej system orezentowany w 2008 roku:


    Źródło: ÍźÎÄŁşËŐ-27Ő˝ťúÓĂOEPS-27Ç°şěÍâšŰĂéϾͳ_ĐÂŔËžüĘÂ_ĐÂŔËÍř

    Drugi z systemów sterowania uzbrojeniem, optoelektroniczny OEPS-27 (Optyczno-elektroniczny system celowniczy) służy do wykrywania i śledzenia celów lecących w mniejszej odległości (do 50 km w tylnej i 15 km w przedniej półsferze celu), w warunkach widzialności wzrokowej.
    Wypracowuje on komendy do użycia rakiet kierowanych na podczerwień R-27ET, R-27T i R-73 i działka przeciwko celom powietrznym, a także uzbrojenia niekierowanego przeciwko celom naziemnym.

    System OEPS-27 zawiera w sobie dwa podsystemy: lokator optyczny OŁS-27 (Optyczna stacja lokacyjna - 36Sz) będący połączeniem ciepło-namiernika i dalmierza laserowego (za pomocą ciepłonamiernika określa się współrzędne kątowe celu, impuls lasera pozwala określić odległość) oraz nahełmowy układ wskazywania celów 5zcze/-3U.

    Antena OŁS-27 mieści się w przeźroczystej kuli przed kabiną pilota.

    System optyczny OŁS-27 różni się od zastosowanego w MiG-29 systemu KOŁS-29 (oba powstały w tym samym biurze konstrukcyjnym Geofizyka pod kierunkiem głównego konstruktora D. Choro-ła) większym zasięgiem oraz większym zakresem zastosowania.
    KOŁS-29 może śledzić cele tylko w ich tylnej półsferze, OŁS-27 tak_że z przodu.


    Systemy ostrzegania i walki elektronicznej

    Samolot Su-27 wyposażony jest w radiolokacyjny system ostrzegawczy SPO-15 Bierioza L006 (dookólna stacja ostrzegawcza przed opromieniowaniem wiązką radarową), którego anteny znajdują się po bokach wlotów powietrza (u dołu) oraz po bokach belki ogonowej za samolotem, między silnikami.

    Informacja o opromieniowaniu jest przekazywana za pomocą systemu łączności słuchawkowej SPU-9 i sygnalizowana jest pilotowi dźwiękiem. Dodatkowo, na tablicy przyrządów na wskaźniku pokazywany jest kierunek, siła i typ odbieranego sygnału. In_formuje on pilota o opromieniowaniu przez obcą stację radiolokacyjną, podając typ stacji przeciwnika, jej odległość oraz kierunek w jakim się znajduje jak i określa siłę sygnału.

    Do obrony przed pociskami naprowadzanymi termicznie oraz tworzenia zakłóceń radarowych np. w polskich MiGach-29 z eksportowa wersją tego systemu SPO-15LM Bierioza (L006LM) korzysta się z naboi, odpowiednio PPI-26 i PPR-26 kalibru 26 mm. W dwóch wyrzutniach BWP-30-26M, umieszczonych na połączeniu kadłuba ze skrzydłem, znajduje się 60 takich naboi. Za ich odpalenie, w zależności od typu zagrożenia i jego kierunku, odpowiada system kierowania 20SP. W maszynach posiadających urządzenie L138, wybór programu użycia BWP-30-26M jest zautomatyzowany.

    Su-27 jest wyposażony w system walki radioelektronicznej Pałtad .

    Pałtad służy do wytwarzania aktywnych zakłóceń elektronicznych wokół samolotu (jeśli pracuje stacja radiolokacyjna samolotu, system Pałtad wytwarza zakłócenia tylko w tylnej półsferze).

    Su-27K/Su-33 może również zabierać kontenery z aktywnymi systemami zakłóceń odzewowych SPS różnych typów, podwieszane na wysięgnikach pod skrzydłami lub kadłubem, a także kontenery walki radioelektronicznej Sorbcja-S (Ł-005) na końcach skrzydeł.

    W belce ogonowej zamontowane są wyrzutnie dla flar na podczerwień oraz dipoli zakłócających pracę stacji radiolokacyjnych. W wypadku Su-27 w samolotach pierwszych serii w ogonie założonych było jedynie osiem trzynabojowych wyrzutni. W samolotach od 18 serii produkcyjnej z boku dobudowano szeroki pas, w którym zainstalowano system APP-50 (Ł-029) z 32 wyrzutniami. Do wyrzutni można ładować naboje kalibru 50 mm dwóch typów: pu_łapki na podczerwień PPI-50 oraz pułapki radiolokacyjne PPR-50. w dowolnej kombinacji.

    Tak więc należy przyjąć ze w Su-27K/Su-33 przyjęto te drugie rozwiązanie, gdyż samoloty pierwszej serii ostatecznie skonfigurowano w latach 90


    Źródło: óŐČĎĘ óŐ-33

    Na centralnym miejscu tablicy przyrządów w kabinie pilota Su-27K/Su-33 znajduje się wskaźnik projekcyjny na przedniej szybie Po jego bokach znajdują się czujniki nahełmowego systemu wskazywania celów, które odbierają ruch głowy pilota. Rozmieszczenie przyrządów jest typowe dla radzieckich samolotów myśliwskich.

    Wyposażenie kabiny pilota samolotu Su-27K/Su-33 pierwszej serii jest wykonane w sposób konwencjonalny, z analogowymi wskaźnikami i przełącznikami. Dopiero w wersji Su-27M zastosowano zintegrowane wyświetlacze.

    Pozostałe wyposażenie

    W układach sterowania obu systemów wykorzystywana jest cyfrowa maszyna licząca C-100. Wskazania zintegrowanego systemu sterowania uzbrojeniem wyświetlane są na wskaźniku projekcyjnym na przedniej szybie kabiny.

    Wyposażenie łączności stanowią radiostacje R-800 (UKF) i R-864 (KF), a także urządzenia odpowiadające (do współpracy z radarami naziemnymi) oraz zapytująco-odpowiadające systemu Parol.
    Su-27 ma układ łączności kodowanej TKS-2 służący do wymiany informacji pomiędzy samolotami w czasie działań grupowych.

    Samolot może być naprowadzany na cel z naziemnego lub powietrznego stanowiska dowodzenia. Za pomocą radiolinii do pokładowego systemu Spe/rtrprzekazywane są wtedy komendy określające prędkość i kurs lotu, informacje o celu, a także polecenia dotyczące przygotowania stacji radiolokacyjnej, uzbrojenia itp.
    Polecenia przyrządowego systemu naprowadzania wyświetlane są na monitorze sytuacji taktycznej znajdującym się z prawej strony w kabinie samolotu, bądź na przedniej szybie (HUD).

    Wyposażenie nawigacyjne składa się z radiowysokościomierzy małych i dużych wysokości, automatycznego radiokompasu ARK -22 (Automatyczny radiokompas), odbiornika sygnałów znaczników, radiotechnicznego systemu bliskiej nawigacji A-317, systemu lądowania według przyrządów oraz stacji aktywnej odpowiedzi SO-69 (Samodzielny odpowiadacz).

    Autonomiczny system nawigacyjny umożliwia samolotowi działania bez pomocy urządzeń naziemnych. Minimalne warunki lądowania dla samolotu Su-27 to widoczność 800 m oraz dolna podstawa chmur 60 m.

    Do rejestracji parametrów lotu służy system Tester, a do samoczynnej kontroli pracy systemów samolotu — urządzenie Ekran. Samolot ma także informator głosowy RI-65, przekazujący pilotowi żeńskim głosem informacje o awariach lub zagrożeniu nimi.

    Źródło: http://www.hudi.republika.pl/Su-27-1.htm

  9. #929

    Dołączył
    Jan 2010

    Domyślnie

    Su-27 KUBR



    Su-33 tankuje drugiego Su-33 za pomocą UPAZ-A:



    Kuzniecow ponad 10 lat temu:



    Film o Kuzniecowie z Su-33:


  10. #930

    Dołączył
    Jan 2010

    Domyślnie

    Mig-29K 1986


    https://military.wikireading.ru/3771

    Powstanie pradziadka - samolot morski MiG-29K 9.21E BTCK – „Praprototyp” wersji K.

    Pierwszą próbą zbudowania na bazie MiGa-29 samolotu do działań na morzu była przebudowa samolotu MiG-29 9.12 wczesnej serii do postaci MiG-29 9.21E BTCK (МиГ-29Э БТЦК ). Po raz pierwszy podwieszono pod samolot MiG-29 9.12 pociski pow-pow R-73, R-77, pociski pow-powierzchnia Ch-31 i Ch-35 idąc z projektem MiG-29K w kierunku samolotu wielozadaniowego.

    Samolot otrzymał nowe składane skrzydła z czterema węzłami uzbrojenia, kadłub pozostał z starej wersji 9.12. Można to rozpoznać po braku zasobnika flar przed statecznikiem pionowym. Zdemontowano również charakterystyczne dla pierwszych wersji MiGa-29 podkadłubowe małe skrzydła.


    https://military.wikireading.ru/3771

    Po raz pierwszy zamontowano na tym typie samolotu sondę do tankowania w locie umożliwiającą znaczne wydłużenie zasięgu operacyjnego samolotu.

    Poniżej pierwsza seria MiGów-29, czyli punkt wyjściowy do prac nad „praprototypem” wersji K.


    https://military.wikireading.ru/3771

    Na poniższym zdjęciu na pierwszym planie znajduje się prototyp samolotu MiG-29K 9.21 a za nim MiG-29SMT 9.17(Widać skrzela w skrzydłach). W oczy rzuca się różne rozwiązanie sondy do tankowania na obu prototypach.


    Źródło: https://military.wikireading.ru/3793

    Zbudowano dwa prototypy 9.21 oparte na samolocie 9.12 o numerach 311 i 312 na poniższym zdjęciu.


    Źródło: https://military.wikireading.ru/3793

    Poza nowym uzbrojeniem kolejną nowością był prototypowy cyfrowy kokpit podobnie jak w prototypie MiGa-29M. Samoloty różniły się architektura kokpitu.


    Kabiny MiG-29M 9.15 i MiG-29K 9.21 rok 1986


    Widok oprzyrządowania kabiny prototypu nr 155 MiG-29M



    Widok oprzyrządowania kabiny prototypu nr 156 MiG-29M



    Widok oprzyrządowania kabiny prototypu samolotu morskiego nr 312 MiG-29K



    Źródło: https://military.wikireading.ru/3787

    Głównym niedostatkiem samolotu był mały zapas paliwa niewystarczający do działań nad morzem, mimo możliwości tankowania w locie.

  11. #931

    Dołączył
    Jan 2010

    Domyślnie

    Powyższy post wymaga korekty co do zdjęcia samolotu z numerem 312. Jest to już kolejna wersja 9.31 bez wlotów powietrza na górnej powierzchni płata i żaluzji silnikowych. Przepraszam za pomyłkę.

    Podobnie jak dwa prototypy 9.21 prototypy 9.31 otrzymały te same numery identyfikacyjne 311 i 312. Stad częste pomyłki. Pradziadkowie wersji 9.31 czyli 9.21 zostali przebudowani z wersji M na inne samoloty testowe.

    Inne źródła podają że pierwszy prototyp wybudowano w wersji 9.21 i miał numer 311, a drugi w wersji 9.31 i nadano mu numer 312.

    Poniżej prawdopodobnie samolot Mig-29K pierwszej wersji oparty na kadłubie wczesnego 9.12( wariant 9.21E BTCK). Ładnie widać żaluzje na wlotach niepotrzebne samolotom morskim.


    Żródło:Variants ÂŤ MiG Alley Military Aviation News – MiG Aircraft – Military Aircraft – Aircraft Pictures

    Samolot MiG-29K drugiej wersji 9.31 pozbawiony niepotrzebnych na lotniskowcu systemu żaluzji i wlotów powietrza w górnej części co zaskutkowało dodatkowo wygładzeniem sylwetki samolotu i zmniejszeniem skutecznej czołowej powierzchni odbicia wiązki radiolokatora. Brano to już pod uwagę przy projektowaniu wersji M w latach 80. Żaluzje zastąpiono kratką.


    Źródło: : Ôîđóě ěîäĺëčńňîâ : Ńáîđíűĺ ěŕńřňŕáíűĺ ěîäĺëč - ScaleModels.ru

    MiG-29K 9.31


    Źródło:: Ôîđóě ěîäĺëčńňîâ : Ńáîđíűĺ ěŕńřňŕáíűĺ ěîäĺëč - ScaleModels.ru

    Pierwszy zaprojektowany samolot morski MiG-29K 9.31

    Kolejnym prototypem właściwej wersji K był samolot MiG-29 9.31 zaprojektowanym od nowa przez OKB Mikojana. Jako punkt wyjściowy obrano samolot MiG-29M 9.15 który posiadał powiększony kadłub i tożsame skrzydła z wyżej opisanym samolotem MiG-29K 9.21E BTCK. Dzięki temu nowa wersja MiGa-29K uzyskała większy zapas paliwa w wewnętrznych zbiornikach kadłubowych eliminując tym samym podstawową wadę starszych Migów-29.

    W przeciwieństwie do MiGa-29M 9.15 wyposażonego w standardowe silniki RD-33 do nowego samolotu morskiego opracowano wersje wzmocnionego silnika o sterowaniu cyfrowym wyposażonego w tryb pracy awaryjnej zwiększającej bezpieczeństwo lotów nad wodą. Tą odmianę silnika nazwano RD-33K i następnie zamontowano na prototypach wersji 9.15M.

    Kompleks uzbrojenia w zasadzie tożsamy z wersją M. W wypadku tej wersji nie zastosowano uniwersalnego kadłuba i uniwersalnej owiewki do wersji jednomiejscowej i dwumiejscowej.

  12. #932

    Dołączył
    Jan 2010

    Domyślnie

    Zdjęcie samolotu MiG-29K 9.21 na którym wprawdzie dość ciężko zobaczyć wloty powietrza na górze skrzydła - wydaje się jednak że ich zarysy są w miarę czytelne:


    Źródło:http://survincity.com/2013/02/review...based-fighter/

    I prototyp 311 w końcowej formie w zakładzie RSK MiG 2006/2007:


    Źródło: http://survincity.com/2013/02/review...based-fighter/

    Wczesny glass cocpit praprototypu MiGa-29K w 2006/7 pozostał bez większych rewolucji czyli znacznie uboższy niż w samolocie Mig-29SMT/SMT2.
    Rosjanie rozpoczęli opracowywać w połowie lat 90 założenia samolotu MiG-29 SMTK (9.17K) czyli zbliżonego wyglądem do powyższego prototypu. Miał on być dedykowany na mniejsze lotniskowce takie jak ex angielski Hermes -INS Virat. Projekt jednak nie wzbudził zainteresowania.


    Żródło: http://survincity.com/2013/02/review...based-fighter/

    I Mig-29K 312 w tym samym miejscu i czasie:


    Źródło: http://survincity.com/2013/02/review...based-fighter/

    Najłatwiej obie maszyny rozróżnić od siebie po dwóch różnych osłonach sondy do tankowania.

  13. #933
    Awatar Finch

    Dołączył
    Sep 2009
    Mieszka w
    Rzeszów

    Domyślnie

    No i 59 paczek jedynego słusznego ustroju poszłooo...
    https://twitter.com/CNN/status/85025...068224/video/1

  14. #934

    Dołączył
    Mar 2009

    Domyślnie

    Cytat Zamieszczone przez Finch Zobacz posta
    No i 59 paczek jedynego słusznego ustroju poszłooo...
    https://twitter.com/CNN/status/85025...068224/video/1
    Zgadza się...
    Z kronikarskiego obowiązku, żeby nie było że tylko link goły: dzisiaj (7.04.2017) ok. 3.40 czasu lokalnego dwa amerykańskie niszczyciele USS Ross i USS Porter (typ Arleigh Burke) operujące w rejonie Cypru ostrzelały syryjską bazę lotniczą Al-Szayrat w prowincji Homs. Wg Anerykanów syryjskie siły rządowe z tej właśnie bazy przeprowadziły we wtorek 4.04 ataki chemiczne na kontrolowaną przez rebeliantów miejscowość Chan Szajchun w wyniku których zginęło 58 osób a ponad 160 trafiło do szpitali. USA już wcześniej zastrzegły sobie prawo do uderzeń odwetowych w razie wykorzystania broni masowego rażenia przez strony syryjskiego konfliktu.

    Okręty US Navy wystrzeliły łącznie 60 pocisków manewrujących Tomahawk (1 spadł po starcie wskutek awarii). Straty syryjskie wg źródeł rządowych to 6 zabitych żołnierzy i 9 cywilów. Podawane obecnie przez różne źródła inne straty to od 6 do 20 samolotów zniszczonych na ziemi, kilka schrono-hangarów i innych obiektów infrastruktury lotniska.

  15. #935

    Dołączył
    Apr 2008

    Domyślnie

    Ciekawe ile rakiet trafiło w cel itd. Rosjanie twierdzą, że tylko 23 z 59, a zniszczenia to 6 x MiG-23 w hangarach remontowych, kilka budynków i radar.

    Amerykanie nie podają zbyt wielu szczegółów, ale na pewno zniszczyli lub uszkodzili kilka schrono-hangarów i magazyny (podobno nie celowali w skład sarinu, ale zniszczyli składniki, z których jest produkowany):


    Nasuwa się pytanie, co z tą rosyjską OPL? Kiedyś chwalili się, że przywieźli do Syrii S-400 i coś tam jeszcze. Rozumiem, że to się nadaje do zestrzelenia samolotu, ale na Tomahawki nie ma mocnych?

    Cytat Zamieszczone przez kubag Zobacz posta
    https://www.rt.com/news/373522-syria...bombed-israel/
    Podobno pierwszy lot bojowy F35. Sorry za "ruski trolling" ale na polskich stronach cisza, choć np Twitter wrze...
    Nie wiem, czy F-35, ale ogólnie wygląda na to, że Izraelczycy śmiało sobie poczynają nad Syrią: https://en.wikipedia.org/wiki/March_...Syria_incident.

  16. #936

    Dołączył
    Apr 2011

    Domyślnie

    Jeżeli tylko 23 na 59 trafiło to koniecznie musimy kupić Tommahawki. Zdaje się, że Kalibr M nie dość, że pokonały znacznie dłuższą trasę to trafiały celniej.

    Wysłane z mojego HTC One M8s przy użyciu Tapatalka
    zicherka likes this.

  17. #937

    Dołączył
    May 2010

    Domyślnie

    Panowie, przecież nawet Amerykanie powiedzieli że uprzedzili Rosjan o ataku rakietowym ponieważ na terenie bazy znajdowali się żołnierze rosyjscy. Natomiast druga strona zawinęła żagle z lotniska i zdążyli poinformować stronę syryjską.

  18. #938
    Awatar saturn5

    Dołączył
    Apr 2007
    Mieszka w
    Taurus-Littrow

    Domyślnie

    Cytat Zamieszczone przez kubag Zobacz posta
    Jeżeli tylko 23 na 59 trafiło
    Ruskiej propagandy ciag dalszy, tylko jedna nie trafila (wpadla do morze wkrotce po starcie).
    Analitycy twierdza ze jest proba Putina na pomniejszenie tego wydarzania, aaa, nie ma takich duzych zniszczen, nic wielkiego sie nie stalo, mozemy znowu rozmawiac z Amerykanami (bo rozmowy z amerykanskim sekretarzem stanu beda juz za kilka dni).
    Ostatnio edytowane przez saturn5 ; 07-04-2017 o 23:51

  19. #939

    Dołączył
    May 2010

    Domyślnie

    Ale Ty tam byłeś i to widziałeś przy okazji licząc ile spało na cel a ile zostało faktycznie wystrzelonych czy przedstawiasz interpretację tego co się wydarzyło wg. Twojego "świata" ? Zauważ że w sprawozdaniu dla prasy mowa jest o 60 wystrzelonych i jednej która spadła zaraz po starcie. Ale nikt już nie mówi czy wszystkie osiągnęły cel - po pierwsze. Po drugie - ile było celi. Nawet na tym pseudo zdjęciu powyżej doliczyć się można co najwyżej 3 punktów trafień. Ale czy owo zdjęcie przedstawia cały obszar omawianego "celu" czy tylko jego część tego nikt nie wie.
    Ponadto pociski typu Tomahawk posiadają głowice które ważą pół tony. Biorąc pod uwagę że w głowicy, środka niech będzie mniej niżeli połowę tej wagi a posiadając wiedzę praktyczną, co z domkiem o powierzchni ok. 80 m2 robi 2 kg zwykłego heksogenu, śmiem twierdzić że na owo lotnisko doleciało wiele mniej pocisków. Być może oprócz lotniska miały dosięgnąć inne cele lub ktoś mnożył ilość Tomahawk`ów wystrzelonych.

    Jeżeli ktokolwiek liczy że przy tak intensywnej salwie więcej niżeli 80% dosięga zakładanych celu/ów jest niepoprawnym optymistą. Popatrz na efektywność podawaną przez producenta pocisków jakimi są JASSM. A zauważ że pociski systemu Tomahawk to bardzo zbliżony sposób "prowadzenia" pocisku.
    ruben323 likes this.

  20. #940
    Moderator
    Dołączył
    Dec 2007
    Mieszka w
    Warszawa

    Domyślnie


    Polecamy

    Może i propaganda, ale jeśli spadło tam 59 ładunków po plus minus 400 kilo trotylu i zniszczenia są jakie są, to efektywność tej operacji i użytych środków może nasuwać zasadnicze wątpliwości. Przynajmniej ludziom nawykłym używać własnej głowy do myślenia, a nie tylko do noszenia czapki. Dwa klucze F-16 (żeby nie było, że Su-22) ze zwykłymi bombami burzącymi przypuszczalnie zrobiłyby wcale nie gorszą rozpierduchę, może nawet lepszą, a kosztowałoby to chyba trochę mniej.

    Rosyjska telewizja pokazała dzisiaj zdjęcia z Szajrat po nalocie. Straty są, owszem, nie da się zaprzeczyć, były trafione m.in. magazyny paliwa i amunicji, ale nie sposób mówić o pełnym zniszczeniu lotniska, czy też uniemożliwieniu Syryjczykom na dłuższą metę dalszego korzystania z niego. Główna droga startowa wydaje się być nienaruszona. Wraków w schronohangarach też za bardzo nie widać, jak gdyby samoloty (co najmniej ich część, te będące na chodzie?) zostały zawczasu ewakuowane w inne miejsce.

    Reuters - powołując się jak zwykle na niezawodne tzw. "Syryjskie Obserwatorium Praw Człowieka" - wręcz twierdzi, że dzisiaj odbywały się z Szajrat wyloty na bombardowania w prowincji Homs. Ja wprawdzie od dawna traktuję niezawodne źródło Reutersa ze skrajnym sceptycyzmem (i to jest bardzo łagodnie powiedziane), ale skoro poważne (zdawałoby się) agencje i poważni (zdawałoby się) politycy wierzą bez zastrzeżeń temu obserwatorium przy tylu innych okazjach, to dlaczego mielibyśmy mu nie wierzyć tym razem? To ile takich "Tomahawków" trzeba odpalić, aby naprawdę solidnie zniszczyć jedno lotnisko, chciałoby się zapytać?

    Co do rosyjskiej OPL, to po pierwsze Amerykanie twierdzą, że uprzedzili Rosję o planowanej akcji, a Rosja temu nie zaprzecza, więc nie podlega dyskusji, że nie było rozkazu działać. Po drugie, jest nieporozumieniem wyprowadzać prostą zależność między rosyjskim kompleksem S-400 stacjonującym w Hmejmim, a atakiem na bazę Szajrat pociskami wystrzelonymi z innego kierunku. Zagadnienie jest znacznie bardziej złożone. O syryjskiej OPL mam za mało wiedzy, aby się wypowiedzieć, czy chciała/była w stanie zareagować i czy zareagowała. Chcieć to zapewne chciała, ale jej możliwości wydają się być mocno ograniczone.

    http://www.vesti.ru/doc.html?id=2875216#
    Syrian jets take off from air base U.S. missiles struck - Syrian Observatory | Reuters

    Ostatnio edytowane przez JacekB ; 08-04-2017 o 02:34
    Dekpol, ruben323 and frik like this.

Strona 47 z 52 PierwszyPierwszy ... 37 45 46 47 48 49 ... OstatniOstatni

Uprawnienia umieszczania postów

  • Nie możesz zakładać nowych tematów
  • Nie możesz pisać wiadomości
  • Nie możesz dodawać załączników
  • Nie możesz edytować swoich postów
  •