Temat: Strach przed lataniem (SPL)

Napisał Witek Z

Choć moi koledzy piloci twierdzą, że gdyby nie chciał to by nam dał korzenie

A gdyby chciał, abyśmy używali kompów, dałby nam międzymordzie (interface)

Strach przed lataniem nie dziwi mnie ani nie śmieszy, to tylko jeden z wielu lęków, na które cierpieć mogą ogólnie zrównoważeni ludzie. Poza tym niekiedy korzystam na jego istnieniu - gdy zabraknie dla mnie miejsca przy oknie i siedząca tamże osoba jest akurat gotowa z żywą radością zamienić się ze mną fotelami.

A ja sie boje i bede sie bal .Wiem ze prawdopdobniestwo smierci w samolocie jest zadne powinnem sie bac jezdzic samochodem , wiem ze maszyny sa sprawdzane i sa nie zawodne i na szczesci czlowiek coraz mniejsza role odgrywa jako pilot. Ale jesli czegos nie kontroluje zawsze sie bede bal tego.
Pierwszy lot zrobil na mnie nie przyjemne wrazenia i tak zostalo,lecialem z berlina do munich w polowie drogi ( na wysokosci czechow) tak zaczelo rzucac ze sie modlilem aby tylko usiasc na pasie, ladowanie idealne.
Nastepny lot mnie dobil berlin moskwa , lot piekny z widokami na moze , samo ladowanie na tym drugim lotnisku ( te w budowie super lotnisko) , na wysokosci 500m zaczol przechyly robic do 60% i tak kilka razy .do bani pilot .AirBelin jeszcze w barwach DBA
Moje rozwiazanie drinki na pokladzie i przed lotem tez .Staram sie czytac najlepiej z kims pogadac.
Dobrze ze jest temat ten poniewaz myslalem ze cos ze mna nie tak a jednak wiele ludzi sie boji .
Pozdrawiam

Ten cytat o Panu Bogu i skrzydłach ... kiedyś go czesto używałem bo zdzarzało mi sie latac 20 razy w miesiącu po Europie ( o kraju nie wspomne).

Ale popieram założyciela wątku.

Na pewno jest kilka faz strachu:
1. pierwszy raz
2. jak nam sie wydaje ze wszystko wiemy i zacynamy słuchac silników, zwracac uwage na podejscie do ladowania .....
3. Po alkoholu (nie polecam tym którzy się nawet minimalne boją) na początku głuszy potem potęguje strach (btw nie polacm picia w samolocie - mały drink ok ale mały)

Potem jest OK i tyko sytuacje ewidentnie strachopędne (jak maski tlenowe - btw był pomysł zeby zmienic komunikat na "w przypadku nagłej utraty ciśnienia różance wysuną sie z pojemników automatycznie"). Ew pogoda (leciałem kiedyś 3 odcinki ATR w takiej burzy że nie dało sie wypic łyka wody z butelki).
Wiekszym stresem dla mnie jest jazda po naszych drogach i wyprzedzanie tirów to jest dopiero strach

Ja myślę, że bojący się samolotów nie mogą się czuć bezpieczni nawet na ziemi...

http://youtube.com/watch?v=K5rFkJURZ7A

Zamieszczam w drodze wyjątku, aby nie było, że offtop.

Tym którzy sie boja latac, jak i tym którzy twierdza ze sie nie boja polecam ten watek:
Severe turbulence/mountain wave 10th March 2007 (PPrune)
Przypomina mi to lot DUB-BCN w kwietniu dwa lata temu, bardzo turbuletnie od Tuluzy nad Pirenejami i podczas zejscia nad Katalonia. Pilot kilkakrotnie powtarzal koniecznosc zapiecia pasow jeszcze nad Francja i przygotowania sie na nierowny lot. Ja wyszedlem z samolotu zielony, moj laptop (w schowku nad glowa) uszkodzony od wstrzasow.

Przemysliwszy sprawe, bojacym sie latac, powyzszego watku czytac nie polecam...

mój pierwszy lot był w 2000 r leciałem z krk do waw boeingiem 737-500 gdy wsiadłem do maszyny nie bałem się ale gdy wystartowalismy i podczas wznoszenia weszlismy w ogromną burze gdy ujrzałem pioruny to obszedł mnie strach cały zdrętwiałem prawie wszyscy mieli pozasłanianie okienka (gdy w nas lub bardzo blisko nas nie chce się pomylic nie byłem pewien ale wyglądało to jak by w nas trafił piorun) zaczęło strasznie rzucac samolotem na boki i z góry na dół lecz gdy pilot wyprowadził samolot ponad chmury strach minął ale gdy lece burze nadal mam małego stresa

Cóż mogę dodać... Tak jak koledzy napisali, strach mija z coraz większym "oblataniem" jednak są sytuacje w których trudno się powstrzymać od wykrzyknięcia "aaarrhhh"
Ja dzięki Bogu przeżyłem tylko jeden taki lot. 18 stycznia br wracając z ORY do KRK, nad Europą szalał orkan Kyrill. Przed lotem dostalem od taty SMSa czy ze względu na wichury nie odwołują lotów, odpisałem, że na Orly wszystko zgodnie z planem, mamy malutkie opóźnienie... Rozsiałem sie wygodnie w nowiutkim B737-700 lecz gdy kołowaliśmy do myślenia dało mi jedno zdanie wypowiedziane przez stewke "przepraszamy za nasze opóźnienie spowodowane wzmożonym ruchem lotniczym nad Paryzem, piloci postarają się je nadrobić wykorzystując sprzyjający wiatr"... Start, wznoszenie ok, wlatujemy w chumrki, nic specjalnego, po 15 minutach 'zapiąc pasy' zgasło i nie wiem czemu postanowilem ich nie odpinać. Zaczęło sie w okoliach Frankfurtu... pilot powiedział tylko pospiesznie "cabin crew, please be seated" i nagle buum, wyjrzałem przez okno co jest grane skrzydełko uginało sie tak jak nigdy, nie potrafię tego opisac. Nie zapomnę tych przechyłów, stewki zanim usiadły pospiesznie zbierały jeszcze niewypite napoje trzymając sie sufitu. Od okolic Karlovych Var az do KRK pod nami było widać błyski, ale lądowanie to najbardziej traumatyczne przeżycie jakiego doświadczyłem. Samolot raz leciał bokiem, raz stawał dęba, wiało ok 100 km/h z tym że z kierunku 250 więc lądowanie pod wiatr (headwind). Nie wiem co działo by sie gdyby wiało z boku (crosswind). W każdym razie byliśmy wtedy jedyni którzy wylądowali ONTIME (nadrobiliśmy...) inne samoloty byly znacznie opóźnione. Gdy wracałem z lotniska raz po raz widziałem poprzewracane drzewa... niezła jatka była... chyba każdy by sie bał

Ja też leciałem 18 stycznia z Pori w Finlandii do Helsinek a potem do Warszawy.
Huragan jeszcze tam nie dotarł, ale nigdy nie zapomne lądowania w HEL.
Leciałem Saabem 340 i niemiłosiernie rzucało na podejściu.
Trochę się już w życiu nalatałem i byle co wrażenia na mnie nie robi, ale wtedy oblałem się potem.

Hehe,
Latałem dosyć sporo, najróżniejszymi liniami, tanimi i drogimi. Ale tylko raz się przestraszyłem na poważnie.

Był to mój pierwszy lot szybowcem - widokowy, niby zwykłe 45 minut kręcenie nad miastem podczas wspaniałej, błogiej pogody. Bajeczne wrażenie, bo z samolotu pasażerskiego tak naprawdę nic nie widać. Wspaniała przeszklona kabina, ogromne nieskrępowane pole widzenia.

I wtedy załapałem dziwne uczucie, którego wcześniej nie znałem. Kręcąc kilometr nad własną chałupą zdałem sobie sprawę jak stary i kruchy jest ten szybowiec, że od tej ogromnej przestrzeni dzieli mnie warstewka laminatu, i że strasznie głupio byłoby gdyby się to wszystko rozleciało. Naprawdę, dziwne uczucie. :/

Napisał wr50m2

Był to mój pierwszy lot szybowcem -
(...)
I wtedy załapałem dziwne uczucie, którego wcześniej nie znałem. Kręcąc kilometr nad własną chałupą zdałem sobie sprawę jak stary i kruchy jest ten szybowiec, że od tej ogromnej przestrzeni dzieli mnie warstewka laminatu, i że strasznie głupio byłoby gdyby się to wszystko rozleciało. Naprawdę, dziwne uczucie. :/

Podobnie odebrałem pierwszy lot małą maszyną, wcześniej znając tylko komunikacyjne. Odczucie było tak odmienne, że pierwszy skręt mnie co najmniej zdezorientował ale Antka 24 nikt nie stawia w żyletkę, Zlina, i owszem, aż się prosi... To jednak mocno różne latanie.

Ja lecialem 2 razy w życiu na trasie LCJ-DUB-LCJ. w strone Irlandii bylem lekko chory więc jak pilot schodził to myslalem ze mi peknie głowa. Ta róznica ciśnień dobrze mi nie robiła... pamietam że cały byłem spocony wychodząc z samolotu. W 2 strone bylem juz raczej zdrów, wiec odbyło sie bez wiekszych przeżyć W najblizszym czasie czeka mnie 4-6 lotów, ale jesli bede zdrow to nie obawiam się ich polecę sobie na bałkany i do barcelony [mozliwe że z przesiadka] i spowrotem :>