Temat: [INNE] Wspomnienie katastrofy An-24 SP-LTD "Dunajec"

Wypadek pod Słupskiem (czy, używając spopularyzowanej dziś nazwy lotniska, pod Redzikowem) można porównać do katastrofy Casy w Mirosławcu (oczywiście zachowując wszelkie proporcje). Samolot, zamiast na pasie startowym, usiadł kilka kilometrów bliżej, na polu. Za przyczynę wypadku uznano błąd pilota. Był nim bodaj kpt. Rusin. Niestety, nie przypominam sobie żebym się zetknął z jakimkolwiek oficjalnym komunikatem w tej sprawie.

Witam

może niezupełnie do tematu (jeśli to proszę o przeniesienie lub usunięcie) ale wklejam jedno z niewielu (tak naprawdę jedyne, jakie widziałem) zdjęcie-pocztowkę SP-LTF, ktory rozbił się na zboczach Policy. Jest to pocztowka z mojej kolekcji oczywiście

z pamiętnika rzeszowskiego OKaeLu

Tak się składa, że jestem najmłodszą pasażerką tego feralnego lotu. Miałam wtedy 19 lat i leciałam do szkoły. Ponieważ jestem ze Słupska zawsze miałam przesiadkę w Warszawie. W samolocie siedziałam z przodu po stronie prawej. W czasie awarii silników które w krótkim czasie jeden po drugim przestały się kręcić z lewego zaczął lecieć dym i zgasło światło, tak szybko spadaliśmy w dół ,że trzymałam się obiema rękami fotela bo unosiło mnie mocno do góry. O czym myślałam: jestem za młoda żeby umrzeć i będzie to dziwne , bo miałam straszne pretensje do Pana Boga.
W samolocie nie było paniki. Przed samym uderzeniem o ziemię mechanik musiał zakręcić śmigłami i dzięki temu udało się nie uderzyć dziobem. Samolot przeskoczył przez 3 głębokie rowy melioracyjne. Skakaliśmy jak piłka pingpongowa. Miałam problem z odpięciem pasa bezpieczeństwa, a gdy już mi się to udało w samolocie było ciemno od dymu. Szłam do tyły samolotu, nie widziałam nikogo. Udało mi się przedostać na czworaka przez wysoką stertę foteli, która powstała jak się okazało przez wciśnięcie podwozia w czasie uderzenia do kadłuba. Brakowało mi tlenu starałam się nie oddychać i pewnie byłam w szoku, było ciemno, zauważyłam otwór ( światło ) i palące się skrzydło samolotu. Ten otwór uratował mi życie. Po wydostaniu się i odbiegnięciu klęczałam z zaciśniętymi palcami w ziemi nie mogąc złapać tlenu i przyglądałam się na wybuchy (były dwa) samolotu. Dopiero po 15-tu latach odważyłam się opowiedzieć rodzinie (i to nie na trzeźwo), to co teraz napisałam na forum. Po roku wsiadłam do samolotu, strasznie to przeżyłam i już nigdy więcej tego nie zrobię. Wiem , że gdyby mi na chwilę zgasło światło, lub śmigło przestało się kręcić to moje serce by tego nie wytrzymało. Od tego wypadku co roku stawiam sobie znicz na Słupskim cmentarzu. Dostałam przecież drugie życie. Poznałam osobiście nieżyjącego już Tomasza Beksińskiego, siedziałam z nim w autokarze który po nas przyjechał.
Chciałabym odnaleźć osoby lecące ze mną.
Mam artykuły z gazet , które nie są tu zamieszczone, nie wiem jak mogę je wkleić.
Pozdrawiam,
pasażerka samolotu AN 24 z 02.11.1988
Joanna Turska
Szkoda mi tylko ,że nie weszłam na te forum w 20-tą rocznicę tej tragedii.

Napisał Joanna

przez wysoką stertę foteli, która powstała jak się okazało przez wciśnięcie podwozia w czasie uderzenia do kadłuba.

Przednie jest pod kokpitem, a chyba z gondoli silnika do kadłuba nie bardzo miało się jak wcisnąć? Czy bokiem się wbiło? Wcześniej była informacja że lądowanie było bez podwozia.

scany by Joanna

Napisał sanfran

TWARDE PRZYZIEMIENIE jest niczytelne (za mala rozdzielczosc), czy mozna by bylo zamiescic jeszcze raz?

cz1



cz2